NADZIEJA.PL - Serwis Chrześcijański : książki : historia zbawienia : służba apostoła Pawła

Paweł był niestrudzonym pracownikiem. Ustawicznie przenosił się z miejsca na miejsce, czasem w pustynne okolice, niekiedy wśród burz i nawałnic. Nie dopuszczał, by mu coś przeszkodzić mogło w wykonaniu dzieła; był sługą Bożym i musiał spełniać Jego wolę. Słowami i przez listy głosił poselstwo, które poprzez wszystkie czasy przynosiło pomoc i pokrzepienie zborowi. Dla nas, którzy żyjemy pod koniec historii świata, słowa jego mówią wyraźnie o niebezpieczeństwach, jakie zagrażać będą zborowi oraz o fałszywych naukach, jakie lud Boży napotka. Wędrując z kraju do kraju Paweł kazał Chrystusa i zakładał zbory. Gdziekolwiek znalazł słuchaczy, pracował przeciwdziałając błędom i kierując mężczyzn i niewiasty na prawą drogę. Tam, gdzie przez jego pracę na jakimkolwiek miejscu przyjmowano Chrystusa, organizował zbór. Czynił to bez względu na liczbę wierzących. Nie zapominał o założonych już zborach. Choćby zbór był i bardzo mały, interesował się nim i dbał o niego.

Dzieło, któremu poświęcił się Paweł wymaga zarówno pracy fizycznej dla zaspokojenia potrzeb życiowych, jak i umysłowej — na zakładanie zborów i pisanie listów do zborów już założonych. Wśród tych rozlicznych czynności oświadczał: „To jedno czynię” FILIP. 3,13. Przed sobą miał ustawicznie jeden cel w tej pracy — być wiernym Chrystusowi, który mu się objawił, wówczas gdy bluźnił przeciw Niemu i używał wszelkich dostępnych środków, by zmusić innych do bluźnierstwa. Jedynym wielkim celem jego życia była służba dla chwały imienia, niegdyś tak przez siebie pogardzanego. Jego celem było zyskiwanie dusz Zbawicielowi. Żydzi bądź poganie mogli mu się sprzeciwiać i prześladować go, lecz nie mogli odwieść go od upragnionego celu.

PAWEŁ CZYNI PRZEGLĄD SWYCH DOŚWIADCZEŃ

W liście do Filipian Paweł opisuje swoje doświadczenia przed i po nawróceniu. „Jeżeli ktoś inny sądzi, że może pokładać ufność w ciele, to tym bardziej ja: obrzezany dnia ósmego, z rodu izraelskiego, z pokolenia Beniaminowego, Hebrajczyk z Hebrajczyków, co do zakonu faryzeusz, co do żarliwości prześladowca Kościoła, co do sprawiedliwości, opartej na zakonie, człowiek bez nagany” FILIP. 3,4-6. []

Po nawróceniu tak świadczył: „Lecz więcej jeszcze, wszystko uznaję za szkodę wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa, Pana mego, dla którego poniosłem wszelkie szkody i wszystko uznaję za śmiecie, żeby zyskać Chrystusa. I znaleźć się w nim, nie mając własnej sprawiedliwości, opartej na zakonie, lecz tę, która się wywodzi z wiary w Chrystusa, sprawiedliwość z Boga, na podstawie wiary” FILIP. 3,8.9.

Sprawiedliwość, którą kiedyś tak bardzo cenił, stała się w Jego oczach bez wartości. Tęsknotą jego duszy było: „Żeby poznać Go i doznać mocy zmartwychwstania Jego, i uczestniczyć w cierpieniach Jego, stając się podobnym do Niego w Jego śmierci, aby tym sposobem dostąpić zmartwychwstania. Nie jakobym już to osiągnął albo już był doskonały, ale dążę do tego, aby pochwycić, ponieważ zostałem pochwycony przez Jezusa Chrystusa. Bracia, ja o sobie samym nie myślę, że pochwyciłem...” FILIP. 3,10-13.

PRAWDZIWY SŁUGA

Przypatrzcie się apostołowi Pawłowi przebywającemu w więzieniu w Filipii. Mimo doznanych tortur pochwalne jego pieśni przerwały ciszę nocną. Gdy wskutek trzęsienia ziemi otworzyły się drzwi więzienia, słychać było jego głos mówiący proste słowa do pogańskiego klucznika: „Nie czyń sobie nic złego, bo jesteśmy tu wszyscy” DZ. 16,28. Stróż więzienny, przekonany o prawdziwości wiary, która krzepiła Pawła, zainteresował się drogą zbawienia i z całym domem przyłączył się do więziennej gromadki uczniów Jezusa.

Spojrzyjcie teraz na apostoła Pawła stojącego w Atenach przed zgromadzeniem Areopagu, jak przeciwstawił wiedzy — wiedzę, logice — logikę, filozofii — filozofię. Zauważcie, z jakim taktem, zrodzonym z miłości, wskazał na Jahwe jako na „nieznanego Boga” DZ. 17,23, którego jego słuchacze czcili nieświadomie. Cytując słowa greckiego poety, przedstawił Go jako Ojca, którego dziećmi są również i oni.

Zwróćcie uwagę na jego słowa, gdy w wieku istnienia kast, kiedy prawa człowieka nie były uznawane, wywyższa wielką prawdę o braterstwie rodzaju ludzkiego oświadczając, że Stworzyciel „z jednego pnia wywiódł też wszystkie narody ludzkie, aby mieszkały na całym obszarze ziemi, ustanowiwszy dla nich wyznaczone okresy czasu i granice ich zamieszkania, żeby szukały Boga, czy go może nie wyczują i nie znajdą, bo przecież nie jest On daleko od każdego z nas” DZ. 17,26.27. Apostoł Paweł wykazuje, jak przez całą historię Boskiego postępowania z człowiekiem przewija się nić Jego łaski i miłosierdzia. On „ustanowił dla nich wyznaczone okresy czasu i granice ich zamieszkania” DZ. 17,26. []

Posłuchajcie go w pałacu Festusa, kiedy król Agrypa przekonany o prawdzie Ewangelii oświadczył: „Niedługo, a przekonasz mnie, bym został chrześcijaninem” DZ. 26,28. Z jaką szlachetną godnością odpowiedział Paweł wskazując na swoje kajdany: „Dziękowałbym Bogu, gdyby, niedługo czy długo, nie tylko ty ale i wszyscy, którzy mnie dziś słuchają, stali się takimi, jakim ja jestem, pominąwszy te więzy” DZ. 26,29.

Tak mijało życie opisane własnymi słowami Pawła: „Byłem często w podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, w niebezpieczeństwach od zbójców, w niebezpieczeństwach od rodaków, w niebezpieczeństwach od pogan, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach na pustyni, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach między fałszywymi braćmi. W trudzie i znoju, często w niedosypianiu, w głodzie i pragnieniu, często w postach, w zimie i nagości” 2 KOR. 11,26.27.

„Spotwarzają nas, my błogosławimy: prześladują nas, my znosimy, złorzeczą nam, my się modlimy” 1 KOR. 4,12.13. „Jako zasmuceni, ale zawsze weseli, jako ubodzy, jednak wielu ubogacający, jako nic nie mający, a jednak wszystko posiadający” 2 KOR. 6,10.

SŁUŻBA W KAJDANACH

Chociaż Paweł przez długi czas był więźniem, Pan w dalszym ciągu wykonywał przez niego osobliwe dzieło. Jego więzy miały stać się środkiem, rozpowszechniania znajomości Chrystusa i uwielbienia Boga. Gdy go odsyłano z miasta do miasta na śledztwo, wydawał przed królami i starostami świadectwo o Nim oraz o wydarzeniach związanych z własnym nawróceniem, aby byli bez wymówki wobec Jezusa. Wierzył w Zbawiciela, cieszył się w Jego imieniu.

Widziałam, że w morskiej podróży Pawła, wypełnił się szczególny zamiar Boży, mianowicie załoga okrętu miała być świadkiem mocy Bożej okazanej za pośrednictwem Pawła, aby poganie mogli usłyszeć o imieniu Jezusa i nawrócić się przez kazanie apostoła i przez cuda jakich dokonał. Królowie i starostowie byli zachwyceni jego wywodami, a gdy Paweł z zapałem, w mocy Ducha Świętego kazał Jezusa i opowiadał o swych przeżyciach, w serca ich wstępowało przekonanie, że Chrystus był Synem Bożym.

poprzednie studium:
W DALSZYCH KRAJACH

kolejne studium:
MĘCZEŃSTWO PAWŁA I PIOTRA


	jesteś tutaj: nadzieja.pl > książki > historia zbawienia > służba...

		[]
	główna \| pastor \| lekarz \| zielarz \| rodzina \| uzależnienia \| kuchnia \| sklep radio \| tematy \| książki \| czytelnia \| modlitwa \| infoBiblia \| pytania \| studia \| SMS-y teksty \| historia \| księga gości \| tapety \| ułatwienia \| technikalia \| e-Biblia \| lekcje do pobrania \| mapa \| szukaj \| autorzy \| nota prawna \| kontakt \| zmiany \| wyjście

	© 1999-2009 NADZIEJA.PL Sp. z o.o. Wszystkie prawa zastrzeżone. Bank: Bank Pekao SA, PLN: 77 1240 5963 1111 0000 4794 8378 Bank Swift ref. PKOPPLPW